Zo herinneren we Jonas

Zo was Jonas

Jonas had iets aanstekelijks. Zijn enthousiasme, zijn lach en zijn gevoel voor humor maakten dat er altijd wel iets te beleven viel wanneer hij erbij was.

Hij hield ervan om mensen te plagen, gekke bekken te trekken en samen plezier te maken. Soms was één blik voldoende om iedereen aan het lachen te krijgen. Maar achter al die grappen zat ook iemand met een groot hart, die oprecht begaan was met de mensen rondom hem.

Thuis bij zijn ouders Danny en Hilde groeide Jonas op in een warm en hecht gezin. Er werd samen gelachen, gereisd, gesport en vooral veel tijd met elkaar doorgebracht.

Met zijn nonkel Koen, die voor hem als een broer voelde, deelde hij zijn liefde voor sport en avontuur. Samen fietsen, de bergen intrekken of elkaar uitdagen om toch maar de snelste te zijn. Het waren momenten vol plezier, plagerijen en verbondenheid.

Samen met Lore dromen van morgen

Bij zijn vriendin Lore vond Jonas de liefde en een toekomst om naar uit te kijken.

Drie jaar lang bouwden ze samen aan hun eigen verhaal. Ze maakten plannen, gingen op vakantie en droomden van een leven samen. Jonas hield ervan Lore te verrassen en haar aan het lachen te maken. Hij noemde haar zijn prinsesje.

In haar afscheidstekst vertelde Lore hoe Jonas haar aanmoedigde om nieuwe dingen te ontdekken en te durven. Bij hem voelde ze zich geliefd en kon ze helemaal zichzelf zijn.

Samen sparen, samen genieten en samen een toekomst opbouwen. Ze hadden nog zoveel plannen. Het leek allemaal nog zo vanzelfsprekend.

Altijd met volle overtuiging

Of het nu op het volleybalveld was, op de fiets of op zijn werk: Jonas deed de dingen zelden half.

Bij BEVO Geetbets leefde hij helemaal op in het spel. Hij kon zich ergeren wanneer iets misliep, maar was er even snel om een ploeggenoot aan te moedigen. En wanneer hij een mooi punt scoorde, vierde hij dat alsof de ploeg net kampioen was geworden.

Zijn ploeggenoten waren ook zijn vrienden. Ze deelden wedstrijden en trainingen, maar vooral ook veel mooie momenten daarbuiten. Zijn rugnummer 15 blijft voor hen voor altijd verbonden met Jonas, hun 'eeuwige 15'.

Ook op de fiets vond Jonas zijn plezier. Hij trok graag de weg op met familie, vrienden en collega's. Een nieuwe uitdaging ging hij niet snel uit de weg, zeker niet wanneer hij die samen met anderen kon beleven.

Bij Toyota Parts Center in Diest, waar hij sinds 2015 werkte, vonden zijn collega's diezelfde Jonas terug. Iemand die graag lachte en plezier maakte, maar ook verantwoordelijkheid nam en voor anderen klaarstond. Samen met collega Robin vormde hij het komische duo 'Peppi en Kokki'. Een van die herinneringen die nog altijd een glimlach oproepen.

Wat blijft, zijn de herinneringen

Tijdens de afscheidsviering van Jonas kwamen zoveel verhalen samen. Verhalen over vakanties, sportieve uitdagingen, avonden vol plezier en momenten waarop iedereen de slappe lach kreeg.

Over de jongen die op foto's steevast gekke bekken trok. Die zijn ploeggenoten meesleepte in zijn enthousiasme. Die trots was op zijn nieuwe racefiets. Die zijn mama een liefdevol cadeautje gaf. En die met Lore vol vertrouwen naar hun gezamenlijke toekomst keek.

Het zijn misschien kleine dingen, maar juist daarin blijft Jonas zo herkenbaar.

Want wie hem gekend heeft, herinnert zich niet alleen wat hij allemaal deed. Die herinnert zich zijn lach, zijn warmte en zijn aanwezigheid. Hoe hij van een gewoon moment iets bijzonders kon maken.

Zijn leven was veel te kort. Er waren nog zoveel plannen, zoveel dromen en zoveel momenten die nooit meer zouden komen.

Maar wat Jonas voor anderen betekende, verdwijnt niet.

Jonas vond zijn laatste rustplaats op de begraafplaats van Geetbets. Een plek waar familie, vrienden en iedereen die hem mist, even bij hem kunnen stilstaan en herinneringen kunnen ophalen.

In de verhalen die blijven worden verteld, in de herinneringen die een glimlach oproepen en in de liefde van de mensen die hem missen, blijft Jonas dichtbij.

Zo herinneren we Jonas.